Kino „Opolanka” działało już w okresie międzywojennym. Dokładna data jego uruchomienia, niestety, nie jest znana. Wiadomo jednak, że już wtedy pracował w nim człowiek, który stał się prawdziwą jego legendą – p. Jan Paluch. Wejście do budynku znajdowało się od strony północnej, gdzie była kasa, z której przechodziło się do korytarza stanowiącego poczekalnię. Nad nią była  tzw. „galeryjka”, która w okresie powojennym stanowiła szczególne miejsce sali kinowej. Ekran umiejscowiony był po przeciwnej stronie sali, czyli od wschodu. Sama sala jak na tamte czasy była bardzo elegancka, posiadała wygodne, miękkie fotele. Seanse odbywały się przeważnie w sobotę i niedzielę, a repertuar stanowiły przeważnie filmy rodzimej produkcji, docierała również klasyka światowego kina. W okresie międzywojennym kino było eleganckim i jedynym miejscem kultury w naszym mieście. Działalność kina przerwała wojna. Niemcy kino zamknęli, a całe wyposażenie zdemontowali i wywieźli. Kino ożyło po wyzwoleniu w 1945 r. za sprawą stacjonujących u nas wojsk radzieckich. Rosjanie organizowali seanse filmów propagandowych i klasyki radzieckiej. 

Sala kinowa pozbawiona była foteli, więc wszyscy stali lub przynosili swoje taborety czy krzesła. Po wojnie kino zostało znacjonalizowane. Stopniowo wyposażone, zamontowano projektory i nowe fotele i w prawie niezmienionej formie działało do remontu, który nastąpił w początku lat siedemdziesiątych. W latach sześćdziesiątych miał miejsce niewielki remont budynku polegający na przeniesieniu wejścia i kasy ze strony północnej na zachodnią – front budynku od ul. Lubelskiej. Organizacją i prowadzeniem kina zajął się ponownie p. Jan Paluch. Seanse odbywały się dość regularnie, a repertuar nie odbiegał od innych polskich kin, ale docierał z dużym opóźnieniem. W miarę spokojna i regularna działalność kina prowadzona była do 1973 r. Wtedy to właściciel obiektu Wojewódzki Zarząd Kin w Lublinie postanowił przeprowadzić jego gruntowny remont. Trwał on ponad dwa lata i zakończył się w czerwcu 1975 roku. Kino wyglądało imponująco jak na tamte czasy. Dobudowano hall wyposażony w kasę, poczekalnię, barek i szatnię. Sala posiadała wygodne miękkie fotele, ściany wyłożone zostały boazerią a podwieszony sufit wyłożony został materiałem. W kabinie projekcyjnej zainstalowano nowoczesne projektory. Kierownikiem kina w dalszym ciągu pozostał p. Jan Paluch, a projektornia była królestwem p. Jerzego Motoczyńskiego. Od dnia otwarcia, przez kilkanaście następnych lat Kino przeżywało swój następny okres świetności. Kino było otwarte codziennie i seanse odbywały się o godz. 15.15, 17.15 i 19.15, a w latach osiemdziesiątych o 16.00, 18.00 i 20.00.

Wprowadzenie stanu wojennego spowodowało  zawieszenie na pewien okres wszelkich projekcji. Po odwieszeniu działalności kina w stanie wojennym dominował repertuar radziecki i produkcje z bratnich państw, cieszący się dość średnią popularnością. Z biegiem czasu kino zaczęło się znowu wypełniać widzami na przygodach Indiany Jones’a czy Bruce'a Lee. Koniec lat osiemdziesiątych to powolny upadek popularności naszego kina spowodowany nie najciekawszym repertuarem i zdobywającymi coraz większą popularność wideo. Nasze Kino zaczęło się też powoli starzeć i wymagało kolejnego remontu. W wyniku zmian własnościowych właścicielem budynku została spółka „MAX” z Lublina, której nie zależało na remoncie obiektu. Doprowadziło to do jego zamknięcia w 1991 roku. Budynek i jego wyposażenie ulegały stałej dewastacji. Miasto postanowiło za wszelką cenę ratować kino i przejąć go na własność. Udało się to  w 2003 roku. Przeprowadzono kapitalny remont, odnowiono budynek, poszerzona została scena, zamontowano nowe oświetlenie. Zarząd Miasta przekazał Kino w użytkowanie Miejsko-Gminnemu Ośrodkowi Kultury. Kino „Opolanka” znowu ożyło w połowie 2005 r.

W styczniu 2010 roku zamontowano nowy ekran i nagłośnienie Dolby Surround, a do połowy 2012 roku zostanie przeprowadzona modernizacja całego obiektu, gdzie swoja  siedzibę będzie miało Opolskie Centrum Kultury. Obecnie kino jest jednym z ważniejszych obiektów kultury w naszym mieście. Służy nie tylko projekcjom filmowym, które mają miejsce w soboty i niedziele, ale także mają tu miejsce liczne imprezy kulturalne, rozrywkowe a nawet naukowe. Jest to również miejsce spotkań władz miasta z mieszkańcami.